Mieszko I do swej małżonki Dubrawki:

Roztomiła Dubrawo!

   Wdy  nie  lza  isto  imioniszcze,  gdy  bzda  na wdzydze leże, 
a  Brzetysław  hań na grani. Atoli bez gzda dufajęcy, iże szczer-
biąc na krze, icie obostrzejąc dufam a szłomem grzmięcy kasztela-
nią  istotwisto-zaisto  gudziu-gudziu.  Gdy  tedy  krężoł  mi  na 
brzeszczot,  a  dziewiarz w wierzeje zajrzywa, rydel żeż mu w zy-
del, a tarantasem ku grzędom jako też wizgun kędy ongi fibzdy ro-
somachy  a żubry  a  tury z chałtury igrce w gród walą. (co by tu 
jeszcze... Aha!)  Bzdręgam Cię tedy Dubrawo roztomiła lepieciwie, 
grzemdziam po dzydzulach sterczychą, a giglam w dziemdziacza. Je-
no  grodu mi nie zaciapciaj ciupasami dzidzioląc, a to leszczyńca 
udziabawszy pobdziągać by nado po siedziszczu haniebnym, isto nie 
jako bdy ady zdy ćpy, wyciepający grządziela kuropatnikem dójczym,  
dyćko hryćko dobraczyćko, żukrowiec nienacki tandem opus.  Bywaj,
ciumko,  nie  zdetonuj  się szurmiejęcy częstokolcem  siermiężnym  
u szałasa dyrdając a kucając ni tudy ni siudy qui pro quo, hindus
pindus dandys brandys a kuku!

                                                     Twój Mieszko 

P.S. A  isto nie zdy wdy ku dziopie ciurlając, dryndulki  dalipan
nie wytaplaj! 

                                                               M.

(co by tu ady... O!) Z kiela prądziel giba, z tela grządziel dzi-
ba!

Wpisał(-a): Sławomir Cetner